çocuğunuz karakola düşse ne yaparsınız

Valla ben 90 lı yıllarda bir kez düşmüştüm.
Yaş da 17 daha tabi pederi çağırdılar.
Karakola geldi ama nasıl var ya yumoş gibi böyle.
Ne kötü bir söz ne bir şey.

"Oh yırttık amk" dedim.
tabi karakoldan çıktık arabada başladı sövmeye, eve gidene kadar artık allah ne verdiyse.

Eve gittik hala devam.
En son beni evden kovdu.
Vurdum kapıyı çıktım.
Ulan madem kovucan niye gelip karakoldan alıyosun, hiç olmazsa geceyi nezarette geçiririm sıcacık yemeğim gelir önüme.

Neyse saat olmuş gecenin 12 si, kime gidicen o saatte.
Yattık parkta, cepte para yok, sigara yok.
Dedim "bi daha dönersem eve siksinler."

Sonra sabah bizim kahveye gittim.
Haşim işcan caddesinde beyaz inci merkez kıraathanesi.
Başladım orada çalışmaya, gece orada yatıyorum, sabah kalkıp sobayı yakıyorum çayı demliyorum, üç beş de para kazanıyorum, öyle ki cepte sigara taşıyorum artık.

Aradan bir hafta geçti bizim bi arkadaş geldi.
Bizimkiler fellik fellik beni arıyormuş.
Dedim "hayatta dönmem".

Döner miyim olm salak mıyım.
Ertesi gün ramazan başlıyo ve bizim kahvede geceleri tombala yapılıyor.

Tabi ramazan geldi tombala başladı.
Ama nasıl yolumu buluyorum tombaladan aklınız şaşar.

Derken 3 5 gün daha böyle geçti.
Bir sabah kahveyi bi açtım bizim valide bahçede oturuyor.
Kürk giymiş de gelmiş.
Kürk lan boru değil amk.
"Ne var ne istiyorsunuz" dedim, pat peder de damladı.
"Hadi oğlum yapma gel evimize dönelim bak annen perişan oldu" dedi.
Valideye baktım ağlıyor ama belli ki pederin başının etini yemiş oğlum da oğlum diye.

Sonra bizim kahveci mürsel abi geldi.
"Siktir git lan evine üzme insanları" dedi.
Iki dakikada sattı beni ibne.
Neden? Çünkü onun da çocuğu vardı.

Iki dakikada ebeveyn dayanışmasına kurban ettiler bizim delikanlılıği...

Neyse tıpış tıpış eve döndük çaresiz.
Ama yediğim önümde yemediğim ardımda.
Kuş sütüyle besliyorlar beni adeta. Ertesi sabah evden çıkarken babam geldi yetişti "oğlum, oğlum paran var mı?" Diye.
Para var tabi tombaladan, ama yok dedim, enayi miyim.
Hemen ateşledi sağolsun.

Sonra anladım ki burunları fena sürtmüş bunların.

Ilerleyen zamanlarda tabi hep bunu kullandım.
Kafam estikçe kavga çıkardım, kardeşimi dövdüm sonra bana kızdılar ben de vurdum kapıyı çıktım hep.
Her seferinde de dönüşüm muhteşem oldu vallahi.

Şimdi bir baba olarak bu yaptıklarıma bakıyorum da hakikaten evlat olsam sevilmezmişim.
Ama seviyordu beni annem babam.

Az çektirmedim. Yuh olsun bana.

Neyse laf karakoldan açıldı buralara geldi.
Eyyorlamam bu kadar.
Siz siz olun anne babanızı üzmeyin.

Benim annemin kürkü vardı yukarıda bahsettim değil mi?
He iyi madem...