günün şiiri

Nazım Hikmet’in hapiste olduğu dönemde büyük usta Vedat Günyol, uzun zamandır görmediği arkadaşı, dostu Nazım Hikmet’i ziyarete gider. Nazım Hikmet misafiriyle görüşmek için bir gemiye bindirilir.

Gemi iskeleye yanaşırken Vedat Günyol, uzaktan Nazım’ı görür. Nazım, elinde bir kâğıt parçasıyla güvertede durmaktadır.

Bir süre sonra ünlü şair düşünceli yürür, bir süre gökyüzüne bakar ve ardından elindeki kâğıda bir şeyler yazarak güvertede bir yere oturur.

Askerler, Vedat Günyol’u gemiye alırlar. Nazım, Vedat Günyol’un geldiğini fark etmemiştir. Vedat hoca Nazım’ın yanına yaklaşır, eğilir; Nazım soğukkanlılıkla gülümser; ‘Vedat, bir şiire başladım.’ der.

Bugün pazar...
Bugün, beni ilk defa
Güneşe çıkardılar.
Ve ben, ömrümde ilk defa
Gökyüzünün
Bu kadar benden uzak,
Bu kadar mavi,
Bu kadar geniş olduğuna şaşarak,
Kımıldamadan durdum
Sonra, saygıyla toprağa oturdum,
Dayadım sırtımı duvara.
Bu anda;
Ne düşmek dalgalara,
Bu anda;
Ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak,
Güneş ve
Ben...
Bahtiyarım…

(bkz: nazım hikmet ran)