ahmak

Soğumuş olan Çayından bir yudum aldı kadın. "Benim hatam herkesi kendimle bir tutmak oldu" dedi. Bunda küçümseyen bir tavır sezdi adam. Ama kadının konuşmasını sürdürmesini bekledi. "Evet, insanlar eşit ama aynı değiller. Ben herkesi kendim gibi sanıyordum. Benim gibi düşünüyor, benimle ortak zevklere sahip, benimle aynı şeylere gülüp ağlıyor olabilirlermiş gibi. Ne kadar da ahmakça..."
adam kendini kadının sözlerinde her ne kadar kendi kendisiyle alay ettiği konusunda ikna etmiş olsa da bir yanı hala arayıştaydı. Üstünlük taslayacağına dair bir hissiyata kapıldı. MerakınA daha fazla direnemedEn sordu. "Peki sana bunun ahmakça olduğunu gösteren nedir?" Kadın adama doğru dönüp gözlerinin içine baktı. Gözleri hafif kısıldı, ufak tebessümüyle yanaklarındaki gamzeler belirginleşti.
"Bana bunun ahmakça olduğunu gösteren takındığım tavrın aynısını görebilecekmiş gibi insanları olduğu gibi kabullenip onlara değer vermek oldu. Gözlerde samimiyet parıltısı aramamdı beni ahmak yapan. Durma, Sen de söyle! içtenliğini sözlerinle ifade ederek mahvediyorsun, elinde içtenliğinin zerresi kalmıyor de. Yerinde olsam bu fırsatı kaçırmazdım."
Adam kendi düşüncelerindeki haklılığı bir tarafa, kadının söyledikleriyle sanki utanması gerekiyormuş gibi gözlerini kaçırdı. Kadının yerinden kalktığını anladığı halde, arkasına bakmadan gittiğini bile bile ardından bakamadı.