cemil başo

FIRÇASIZ RESSAM

şiir yazmışsın bana

fikirle harlanmanan

bıraksaydın oysa kendini kelimelere

yoksulluk, hiçlik, uykulu ve tekinsiz

bir dünyada

renkleri sembol kılıp

fikirlerin resmini yapsaydın bana

aşk hüzünle ağırlaşmış

ruhum sürüklenir

kağıdın parlak yüzeyinde

beyaz renklerini bekliyor

paçavraların vurgusunda

rakseden renkler

vernik kokusu

…

bahaneyi kaldırdın

herkes ressam oldu izleyince

resim fırçasız daha bir güzelmiş

…

sokakların sahibi var

ve tetikte bekler

bu tezgah ne zulümler gördü



bende siyah beyazsın

geceyi seçmişsin bana

ay ışığında sokakta yürüyen yalnız insanlar

…

ey resim tutkusunun peşinden giden

gözle duyabiliyorum artık

ince senfonini

seninki renklerle

şiirle olanı Emirhan’ da

çağa yazılmış

insan saatinde meşgülüm

renkler renk vermiş renklerinde

yapması anlatmasından kolay

yeşiller daha bir yeşil sanki

mavinde soluk almak istiyorum

ama nefes almak epey eziyettir

yoksulluk

parklarda

beton yastık, tavan gökyüzüdür

halk eğitir sanatçıyı derdin

sırrın

sanatınla yaptığın ebedi evlilikteymiş

sokaklar yetim kalacak sen gidince

fırçasız ressam
Tuncay Şen