eskişehirden gitmek

zaten benden başka kimseden de beklemezdim bunun tanımını. yorgunum arkadaşlar. tek tarifim bu. tam 2 ay önce terk ettim bu şehri ben. o gün, o kadar çaresiz bi gidişim vardı ki hani gittim ama gitmemek için elimden geleni yaptım. şimdi belki biraz silinir o günün izleri diye geldim koşa koşa buraya. giderken bi hüzün bulutunun beni kaplayacağını bile bile geldim üstelik. gelin görün ki hüzün bulutu az kalır bunun yanında. burada misafir olmak acıttı canımı evet, dokundu biraz. baktığım gördüğüm hiç bi yere ait değildim. aslında bu duygu tanıdık bana. ama en çok eskişehir'e aittim ben. artık değilim. gittiğim yere de ait değilim. nedenini buldum ama. sorun ben de. demiş ya şair ben hangi şehirdeysem yalnızlığın başkenti orası. heh işte ondan. ama yine de bu şehir kalbimin yarısı. hayatımın nabzını burada ki anılarım tutuyor biraz. şimdi otobüsün camından bakıyorum, burada kalan şuleye. bu güzel şehire de diyorum ki, sen beni at bana inat, ben seni severim ele inat..