baba olmak

herhalde dünyanın en büyük mutluluklarından bir tanesidir.

dikkat ettiyseniz herhalde dedim çünkü 30 uma merdiven dayamış biri olmama rağmen hala başkalarının çocuklarına bakıp,

"aman da aman, ne tatlı şeysin sen öyle" falan demekle yetinebiliyorum.

o bile inanılmaz mutluluk verici bir şey.

kendi çocuğum olmasının nasıl bir şey olacağını hayal bile edemiyorum şu an, tarifsiz bir mutluluk olsa gerek.

adgg junior ve ben...

şöyle yürüme yaşına geldiği zaman onunla aynı kıyafetleri giyip,

böyle spor bir takım elbise, papyon falan takıp, baba oğul ortamlara akacağız, başarıdan başarıya koşacağız.

annesi de ikide bir bize dönüp "ufff ya bıktım sizden, iki tane çocuğa bakıyorum resmen" diye şikayet edecek.

ama biz asla durmayacağız.

tabi ki yaramazlık faslı bitince de elimizde bir hediye ile boynumuzu öne büküp annesinden özür dileyip, gönlünü alacağız.

sonra da birlikte bir yemeğe çıkarız artık, o kadar da eşek değiliz yani..