serbest siir atışması

Zaman gibi hızlı hızlı akarım, lafımı yılan gibi ağır ağır sokarım.
Arkandan ılık ılık akıtırım suyumu, ki çabuk geri gelesin ve bilesin huyumu.
Madem ki atışalım dedin, ıslak ıslak bak nasıl da lafımı yedin.
Arkandan soktum sen giderken salına salına, lafımı bilesin, bilesin ki edepli cevap veresin lafıma.
Ne zaman öleceğini kimse bilemez ki, bilsek kazalım mezarını kuyunu, ama istersen ağzına ben vereyim, sen ölürken suyunu..

Kahrolma bu dizeleri okurken,çömel dizüstü eğil önümde,alnından öpem kardeşimsin tabi ki gönlümde.
Azıcık şiirinde, edebinde mütevazi olaydın , bırak cevap şiir yazmayı kalbime taht kuraydın.
Hazırım ipe dizilmeye hayat yordu bizi gel hadi, televizyon mühendisi (makina) diye alıştık biz 90larda asker iken ezilmeye hey badi.
Ve akrostişi anlamlı yazda anlayalım dostum azıcık, hızlı koştun ama burada tökezledin, küçük tazıcık.
Eh yeter bu kadar konunun dibine kadar geldik, şiirin sonunda biraz da fikir verdik
Sövmek biz ustalara yakışmaz, şiir bu ben kimseye demem ki bu benimle yarışmaz.
istemeden incittiysem kalbini affola, bak akrostiş böyle uzun olur, anlat bir sonraki şiirde derdini in sahaya hoppala.
:))