ashab ı kehf

namı diğer yedi uyurlar.
hz isa dan sonra gelen hak dine inanan birkaç( (bkz: onların sayısını ancak Rabbim bilir)) arkadaş zamanın zalim hükümdarına (bi rivayete göre dakyanus) baş kaldırarak uzunca bir süredir inanmış oldukları bir olan Allah ı tüm ahaliye duyurmak adına kaçıp bir mağaraya siginirlar.
mağarada bi rivayete göre 300+9 yıl uyurlar.(doğrusunu ancak Allah bilir.)
uyandıklarında ne kadar uyuduklarinin farkında değillerdir.içlerinden bazısı bir bazısı iki gün der. biri ekmek almak üzere şehre iner ve elindeki gümüş parayı satıcıya uzatır. satıcı bu paranın çok Eski bir para olmasından dolayı şüphelenir ve bi şekilde krala bildirir. kral hemen bu mübarek insanı içeri hapse atar. sorguya çekerler ve gerçek konuştuğuna inanırlar.
daha sonra bakar ki hayatları pahasına saklanarak yaşadıkları o din bütün ülkeye yayılmış hatta kral bile mensubu olmuştur.
diğer arkadaşları da yanına gelir ve büyük şaşkınlık içerisinde kalırlar.ancak din bu geçen zamanla birlikte büyümekle beraber yozlasmistir.
ülkenin bu halini beğenmeyen uyurlar mağaralarına geri döner ve aynı yerde bu
sefer hiç uyanmayacak şekilde uyurlar.

mesele Müslüman im diyip taklidi iman yapmak değil.mesele kalpten musluman olup tahkiki ıslami yaşamak.
(bkz: kehf süresi)