ankara

ankara özel bi şehirdir,naif bi ruhu vardır bi kere;büyüktür ama eşitsizliği istanbul gibi derin değildir yoksulunu kolay kolay gözden çıkarmaz istanbuldaki kadar hızlı yitip gitmez yoksunu. 'ankarada güzel geçen bi çocukluk'deyince kimsenin aklına kocaman şeyler gelmez bu yüzden çocukları şımarık olmaz:herkesin ordan burdan tanıdığı 'durumu olmayan ailelerin çocukları' vardır onlarla kabanlarını paylaşır çocuklar seneden seneye.ankaranın çocuğu büyüdüğünde cevval olmaz kabul zaten bi çoğumuz tipik memur çocuğuyuzdur büyük tüccar ailelerin içinde yetişen çocukların aksine kurnazlıklardan bihaber büyümüşüzdür atik değilizdir pek kabul ama iyiyizdir.ankaranın ruhunu veren yazarları pek severiz ankarayı kendimizle özdeşleştiririz mesela sevgi soysal okurken kesilen ağacı oluruz ankaranın,'piknik'in sıkışık masalarını ararız gittiğimiz yerlerde. barış bıçakçı okudunuz mu ankaranın başka şehirlerin aksine mekanlar toplamı değil de insan ilişkileri yumağı olduğunu fark edersiniz istanbulda esenlerden taksime gitmek vardır ankarada çetinlerle buluşmaya gidersin iz.son olarak istanbul gibi bi şehirde yazarları flarlarla bağırır ankarada otobüsteki hafif keli açılmış bitkin adam büyük bi yazar olmasın?