duygular

herkes çıkarcı bu devirde diyen bir insan ne kadar da itici.. gereksiz yere kafa şişiren, yakınıp duran. bunun bir tür görüşle manipüle edilmiş veya kendini ispatlamaya çalışan bir yazı olduğu yanılgısı gibi. sohbet etmek denen şeyin mantığını bir türlü anlayamadım zaten.

dinlemeyi severim, ama değerli olduğu sürece.

tüm hayatını bir şeyler başarmak için çabalayarak geçiren birinin yazgısına sahibim. belki de dinlemeye değerdir. karşımdakinin bahsettiği şey ne ise, aldığı yeni telefonun özellikleri olmamalı.

tüylerimi diken diken eden olmadı. ne de midem de kelebekler uçuştu. henüz bir aşkın tadı damağımda kalmadı. ucuz bir aşk romanında geçen kızın vücudunun verdiği tepkilere dayanan bir anlatım biçimi vardı, çözemediğim. yanaklarım kızardı.. kalbim pırpır etti.. 

Benim de göğsüm sıkıştı, ama halısahada koşarken. dediğim gibi şimdilik boş verelim bunları ya da istediğinizi yapın. ben şunu ya da bunu yapacağım ya da şunu yapmayacağım ne fark eder. hayatı çok boş bulunmuş major depresif birinin gözüyle anlatmaya benziyor. tüm şiddetli hastalar gibi, yataktan kalkacak hali olmayan biri gibi, her hangi bir tesadüfün ilham getirdiğine inanacak veya bir takım yol gösterici felsefelerin dönüm noktası olacağına inanarak yaşamak,her şeyden vazgeçmek gibi.. müzikle uğraşmayı isterdim. fakat buradayız, bir sözlük dolusu yazılar yazılmış, kütüphaneleri dolduran kitaplar var. herkesin bir işi var, kimisi ağlıyor, kimi ortak zevkler, naber sorusuna verilen iyi cevaplarıyla dolu bu dünya.. kimisi kendini gerçekten iyi hissettiği bir zamanda, kiminin aklında sorular, kimi oturmuş dota oynuyor, yeni bir item çıkmış lan diyor kendi aralarındayken.. bir grubu olanlar, nedir bu bizim solistlerden çektiğimiz diyor, ev arkadaşları var, kendi arlarında bu gece kaynatalım kopalım diyenler, sevgilisinden ayrılanların ne konuştuğunu ise allah bilir; konuşulacak çok konu var, aslında hiçbir şeyden vazgeçmiş değiller. 
seri katil olmadıkları sürece

çünkü aslında o kadar da duygusal insanlar değiliz.