aida

14 mayıs 2015'te bifo aracılığıyla konser versiyonunu izlediğimiz 4 perdelik opera.

Giuseppe Verdi'nin bu dünyaca meşhur operasındaki zafer Marşı'nın son bölümü, nasıl olduğunu anlayamadığım biçimde, bjk tribünlerinin zaman zaman kullandığı bir tezahürattır aynı zamanda. Çarşının bir güzelliğidir sanırım.

Aida finalde, canlı olarak mezar-zindana kapatılan (ölüm cezası bu şekildeymiş zamâne Mısır'ında) Sevgilisi Radames'e -mezarda da olsa- kavuşmak için zindana gizleniyor. Ve taş kapı kilitleniyor. Radames de Aida da ölecekler o kesin. Ama kısacık bir süreliğine de olsa aşkına kavuştuğu için çok mutlu Aida. Ölüme kendini hazırlamış Radames de çok mutlu Aida'sina kavuştuğu için.
Bu bana hayatın bütününde kâh gizli kâh açık var olan hüznü düşündürdü. Hayat sanki hep "demek ki"lerle başlayan ve hiç sonu gelmeyen bir cümleler silsilesi.