yalnızlık

Sabah erkenden uyanıyorum sebepsiz yere. Birilerinden haber bekler gibiyim. Canım yalnız başıma kahvaltı etmek istemiyor. Azıcık çay demlemek, bir yumurta kırmak, bir tabak, bir bardak çıkarmak yalnız olduğumu yüzüme çarpacak diye korkup kaçıyorum mutfaktan. Salona girer girmez boya kokusu başımı ağrıtıyor. Bugün resim yapasım yok. Biraz dolanıyorum evin bomboş odalarında. Zaman geçsin diye uzun süre banyoda kalmaya karar veriyorum. Dolaşmaya karar veriyorum. Sokaklarda bir şey arar gibiyim. Ne zaman dönerim, nereye giderim, ne içerim hiç bilmiyorum. Birisi olsaydı belki şimdi bir fikir verebilirdi, diye düşünüyorum. Yalnızlık berbat bir şey!