yalnızlık

kendimi çoğunlukla yalnız hissederim. kalabalıklarda bile.
ancak ne zaman aşağıdaki ayetleri hatırlasam bu hissim geçer.

insanların varlığı manevi olarak seni doyurmadıktan sonra çevrende insanlar olmuş neye yarar.
her şey gelip geçici.

Dedim Rabbim çok yalnızım.
Buyurdun: " Ben sana çok yakınım "
(Bakara suresi;186)

Dedim: O kadar günahım var hangisinin tövbesini yapayım...
Buyurdun: "ALLAH bütün günahları bağışlayandır"
(Zumer suresi;53)

Dedim yine bağışlar mısın?
Buyurdun: "ALLAH' tan başka günahları bağışlayacak olan yoktur"
(Ali imran suresi;135)

Dedim Rabbim benim senden başka kimim var?
Buyurdun: " ALLAH kuluna kafi (yeterli) değil mi?"
(Zumer suresi;36)

Dedim halim ne olacak?
Buyurdun: "ALLAH' ın rahmetinden ümit kesmeyin
(Zumer suresi;53)

Dedim çok zorluk çekiyorum
Buyurdun: " her zorluktan sonra bir kolaylık vardır"
(insirah suresi;5)

Dedim dayanamıyorum
Buyurdun: " ALLAH sabredenlerle beraberdir"
(Bakara suresi;153)

Dedim çok huzursuzum
Buyurdun: " Kalpler ancak ALLAH' ın zikriyle huzur bulur"
(Ra'd suresi;5)

insan kendini çaresiz sandığı an ALLAH kulunu çaresiz bırakmaz...