white chalk

Rock müziğin "arıza" kadınlarından, PJ Harvey profesyonel müzik yaşamının on altıncı yılını bitirmesine sayılı günler kala "White Chalk" isimli sekizinci stüdyo albümünü yayınladı.
Eğer elinizde henüz dinlemediğiniz yeni bir Polly Jean Harvey albümü varsa kuşukusuz, yeni albümde karşılaşacağınız sürprizlerin heyecanı içinizde bir yerleri titretir. Çünkü söz konusu dinleyici, PJ harvey'in Dry albümüyle başladığı, To Bring You My Love albümüyle tüm ezberinin bozulduğu, Is This Desire? gibi albümlerle sarsıldığı bir süreci yaşamıştır.
Yukarıda gelişimini özetlemeye çalıştığım sürecin ardından White Chalk albümünü dinlemeye başlarken her şeye hazırlıklı olduğumu düşünüyordum. Yanılmışım. Karşımda new age tınılarıyla bezenmiş, piyanonun tüm ağırlığını koyduğu, davulun ve gitarınsa fondan seslendikleri bir albüm duruyordu. Müziğin sesini biraz daha açıp sözlere dikkat ettiğim zaman ancak bir PJ Harvey albümü dinlediğime ikna olabildim.
Albümün açılış şarkısı olan The Devil ardından gelen, Dear Darkness, Silence gibi şarkılar albümde yaratılmaya çalışılmış dingin havayı darma duman ediyor ve bize sakin melodilerle de agresif bir müziğin yapılabileceğini gösteriyor. Albüm kapağındaki, bize bakan beyaz kıyafetli PJ Harveyfotoğrafı ise söz konusu etkiyi başarılı bir şekilde güçlendiriyor.
White Chalk, on bir şarkılık çok da uzun olmayan bir albüm, toplam süresi yalnızca otuz üç dakika. PJ Harvey, 2004 tarihli Uh Huh Her albümündeki yolu izleyerek neredeyse tüm enstrümanları tek başına çalmayı tercih etmiş. Albümde duyduğumuz, piyano, akustik gitar, basgitar, keyboard, armonika ve harp sesleri bizzat PJ Harvey'den. Geriye kalan, davul, geri vokal ve diğer enstrümanları ise, John Parish, Eric Drew Feldman ve Jim White kendi aralarında paylaşmışlar.
Sonuç olarak, kışın kendisini iyice hissettirmeye başladığı şu günlerde içinizi bir yandan PJ Harvey'in sesiyle sakin piyano vuruşlarıyla ısıtmak, bir yandan da içinizdeki karanlık noktalara hitap eden bir müzik dinlemek isterseniz "White Chalk" doğru adres.