insanlar

bir charles bukowski şiirididr.

insanlar

herkesin çözülmeye başladığı
gün gelir çatar sonunda,
ve işte;
bir odada boş küllükler sadece,
ya da tarağa takılmış bir tutam saç
erimekte olan ayışığında.

külden,
kuru yapraklardan
ve okyanus gemisi misali geçip giden
elemden
başka bir şey değil
her şey.

kan dolduklarında ayakkabılar
bilirisin öldüklerini.

gerçek devrim
gerçek iğrentiden kaynaklanır;
çaresiz kaldığında
aslanı öldürür yavru kedi.

çocukluğumun kiliselerindeki heykeller
ve ayaklarının dibinde yanan mumlar;
ah, onları alıp
açabilsem bacaklarını,
duyabilsem
alçı ağızlıarından dökülecek
gerçek
alçı sözleri.