beşiktaş

ilkokul 2. sınıftayım. babam o zaman kongre üyesi. maç zamanları ya statta oluyoruz ya da babam evde olmuyor.
son maçı beşiktaş'ta bi yerde izledik. şampiyonluk geldi. semt siyah-beyaz. millet kudurdu, nasıl eğleniliyor.
anlamıyorum ama sevince ortak oluyorum, biri kardeşimi kucağına alıyor, benim elimde de büyükçe bir bayrak ucundan kıyısından şampiyonluğa dahil oluyoruz. sabaha karşı eve geliyoruz, üzerimizde formalar. uyuyoruz.

yıl oldu 2014. direkt şampiyonlar ligi şansı kaçtı, hakemle ya da beceriksizlikten, ruhsuzluktan ya da şanssızlıktan ligi 3. bitireceğiz.
öyle ya da böyle şampiyonluk yüzü görmeyeli 11-12 sene olmuş.
sokaktan deli gibi arabalar geçiyor korna çala çala. içim acıyor.
havaya ateş ediyorlar, her silah sesinde neden ne zaman şampiyonluk diye bağırsak kursağımızda kalıyor diye soruyorum.
babamın ağzını bıçak açmıyor, kardeşim formasıyla oturuyor.
fenerbahçe şampiyon..

gerekirse bir 10 sene daha bekleyelim, ama ne olur beşiktaşımızı üzmeyin artık. onun bunun artığını alıp, bile bile rakiplerimize puan kazandırmayalım, kulübün asıl sahiplerinin taraftar olduğunu hatırlayalım, baba hakkı, seba başkan hatırına, ilhan mansız deli ibo ruhuyla oynayalım.