ateşler

Varlıkla yokluğun ince çizgisi,
birbirine dönerken ,
gün ağırdı.
ve ufuk çizgideyken son bir harika nesef sigaramdan,
içimde ki büyürken son bir sesizlik
bak damlaların sesine,
çatıdan nasıl damlıyorlar?
varlık yokluğuma dönüştü şimdi?
her yok oluşun bir oluş olduğunu bilmeli miyim..
niye taktın ki, akan küflü duvara sevişirken kaç kere söyledin..
yok oluşun karanlığı ve inziva vaktim..
içimdeki büyürken , belki varlığın efendisiyim şimdi..
varlıkların giderken tek tek, tek bir anı bile vad edemezken bu can,
küçük canlım içinde , varlığın dönüşümü orda bir yerde..
ufuk çizgi hep var ve o duvar hep küflü kacak....