ben bu yazıyı unutulanlara yazdım

Unutma!.unuttuğun gün sende unutulacaksın. zamanın akmasına izin vermek. gece olup, gözlerini kapadığında yanında nefes aldığı sanrısıyla başlar, onsuz sabahlara uyandıkça alışılır. böyledir unutmak, insanın hayatındaki
en acı ama sürprizlerle dolu ayrıntı.
unutmak iyi insanların intikamıdır demişti Karadenizli bir dostum.
şimdi düşünüyorum da, ne kadar haklıymış.. bir insana olduğundan daha fazla değer ve
anlam yüklemek benim gibi saf ve iyi niyetli insanların düştüğü bir hata mıdır? Yoksa
karşıdaki insanın vicdan yoksunluğu mudur? Bu paradoksu çözmeden yine bana huzur
yok gibi görünüyor.
insanın içini acıtan şey, her hikayede hep iyi olmak için uğraşan benim gibi insanların
hüsrana uğrayıp hayal kırıklığı yaşamasıdır.
şu yaşadığımız hayatta herkes herkesi unutabilir günün birinde. Kendisine iyi gelecek
insanları bulur mutlaka. Bulmasa da yalnızlık değildir Acıtan, senin tüm değer ve anlam yüklediğin kişinin sen hiç yokmuşsun gibi davranıp
hayatına devam edebilmesidir. Bunu öğrendiğinde unutmayı seçer insan.
şu da unutulmasın ki; hiç kimse vazgeçilmez değildir.
Mezarlıklar vazgeçilmez insanlarla doludur sadece bayramlarda hatırlanan anne baba veya en yakın akrabalar
bile yaşadığı zaman saygı hürmet görürken öldükten sonra 40 ı çıkar ve unutulmaya yüz tutar. demek oluyor ki bi insanın öldükten sonra bile 40 gün değeri var ondan sonrasını salla gitsin unutulur gerçekler böyle.
hayat öyle garip ki yaşadığınız zaman eğer durumunuz iyiyse canım cicim diyen insanlar düşte gör dostunu
misali en zayıf anınızı kollayıp veya bir bahane uydurup kaçması feleği kahreden tabirlerden biridir. unutulmasın ki unutulanlar unutanları asla unutmazlar..