yaran olaylar

söz konusu klima kumandası.

çalıştığım iş yerinde klima sürekli açık ancak akşam en son çıkan adam klimayı kapatıp öyle çıkıyor. o gün de ben en son çıkan adam oldum... ışıkları vs. kapattıktan sonra aklıma klima geldi ancak ara ara bir türlü kumandasını bulamadım. ben de gittim şalterden kapattım ve sabah ilk gelen arkadaş kumandayı aramasın diye not yazdım;

"klimanın kumandasını bulamadığım için şalterden kapattım. sabah geldiğinde şalterden açıp devam edersin..."

iş yerine geldim öğlen gibi, arkadaşımın yüzü bir güleç, bana bakıp kahkaha atacak neredeyse. lan n'oldu dedim;

- hahahha abi sen nasıl adamsın ya. notu bıraktığın yerin hemen altında çekmece var, oraya baksaydın kumanda oradaymış...

+olum baktım yoktu lan?!

- hahahahhaha tamam abi yoktu.

ulan taşak meselesi haline geldik iki dakkada... fazla da üzerinde durmadım mevzunun ama bir yandan da düşünüyorum en az on kere baktım o çekmeceye, yoktu amına koduğmun kumandası...

neyse iki gün geçti olayın üstünden. patron geldi dükkana, yarım saat durdu muhabbet falan derken telefonu çaldı, gitmesi gerekti...

- beyler benim gitmem lazım, cüzdanımı almışım, anahtarlar tamam...

+ telefonunuzu da unutmayın isterseniz...

- heeh tamam onu da aldım. ehehhe geçen gün telefon diye klimanın kumandasını almışım zaten...

+ neey?

- hahaha vallahi ya sorma, eve gittim cebimden bi çıkardım kumanda... gül gül öldük. sabah da erkenden geldim bıraktım çekmeceye aldım telefonumu...

o günden sonra hiç bir şey eskisi gibi olmadı... kumanda, ben, arkadaş ve klima hiç bir zaman birbirimizin yüzüne ciddi bakamadık... ne zaman göz göze gelsek gülüyoruz amına koyim... hele patron geldiği zamanlar, oooh sabah programı gibi dükkan...