tahtakale

edip cansever şiiri.

gövdesi ince uzun, eliyse peynir ekmekli
beni mi süzüyor ne, çay mı içiyor ne, anlamadım
bir asker, öyle bir asker ki, doğduğu günden beri izinli
dünyaya izinli, kadına izinli, sevmeye izinli
bilmem ki nasıl olmuş her yerden çıkıvermişler
ürkek ve devamlı insan yüzleri.

güneşler gidiyor camlarda; bayburt'ta akşam yemeği
kolunu kaldırıyor biraz, yüzünü ekşitiyor biraz, biraz da donkişotvari
biriyse elini atmış durmadan karıştırıyor
cebini karıştırıyor, güldükçe gülüyor kadının biri
güldükçe gülüyor ya da gülmüyor işte güldükçe
adamla sıkıntı çatılmış silahlar gibi.

çocuksun, anlamıyorsun, süslemişler her yeri
dokunsan ağlayacak, konuşsan susmayacaklar bir daha
elleri vardır bilseniz, durmadan sizi gösterir elleri
baksanız bakılırlar, sevseniz sevilirler kimseye benzemeden
biri de bir kadındır alınmış efsanelerden
bir kadındır güzelim unutmuş erkekleri.

bu sandık, tahta sandık, üstünde gül resimleri
yanında bir adamla; sanırım doğu illerinden
üç asker tıraş olmuş, beyaza kesmiş yüzleri
şeker mi yiyorlar ne, düş mü kuruyorlar ne, anlamadım
belki de bir tanrısı var acının, hüznün, ayrılığın
ki durup dururken öyle ansızın yürüdükleri...