sözlük yazarlarının itirafları

blog'umu açamadım bir türlü. sana geldim sözlük.
şu iki haftadır burnum boktan kurtulamadı. kime tutunsam bi şekilde hak etmediğim şeyler yaptı bana. ama en çok her şeyimle, her şeyine güvendiğim sevgilimin bana yaptığı koydu. sevgilim yazmak tuhaf geldi şimdi, hiç böyle hissetmedim ben sözlük.hep affettim, hep sevdim. yanlışlarım çok oldu ama hiç kötü konuşmadım hakkında başkasına. en kötü kavgada, küfürlerde insanlara hep boşver'i kullandım.bize yakışanın bu olduğunu düşündüm çünkü. bir tek ben düşünmüşüm be sözlük

evindeydim,onun nefesiyle onun kollarında 2 saat geçirdim.telefonuna baktım tesadüfen, ilk defa soluk alamadığımı hissettim.bana sahip çıkan tek insan meğer benimle ayrıldığında erkeklik hayalini gerçekleştiremediği için üzülmüş,beni kaybettiği için değil.aldım eşyamı çıktım gittim evimden.bilmediğim semtte ağlaya ağlaya otobüse binmeye çalıştım.oturdum bi yere düşündüm o ararken.hak etmiş miydim bunu? bu kadar basit değildi ki hiçbir şey.en içteninden yaşamıştık ne yaşadıysak,bi o değildi ki.
son olarak hissettiğin ne dersen sözlük, koccaman bir boşluk derim.acı çekmiyorum,üzülmüyorum.sadece içimde o bi buçuk yılın oluşturduğu öyle bi boşluk var ki sanki uyuşuyo her tarafım.hiçbir şey yapamıyorum,yiyemiyorum,etrafımda ne olup bitiyo.bilmiyorum.hissettiğim o boşluğun içimde büyüdüğü,hissettiğim onun hayatımda yeri olmadığı.hissettiğim artık onu sevmeyişim,gözlerinde gördüğüm aşk değil.karanlık.o karanlıkta kayboldum ben sözlük.onun gözlerinin karanlığı benim karanlığım oldu.çıkışım nerde,içimdeki boşluk nasıl dolacak?

güçlü olmanın gerekliliğini en çok şimdi hissediyorum.birini 'keşke'yle hatırlamak nasıl bir şey onu öğrenicem şimdi.