anne korkuyorum

anne, bugün ilk kayboluşumun ikinci ayı. korkuyorum. Elimi bıraktığın günden 60 gün sonrasındayım. sadece şekerli aspirin içmek için hasta olmayı dilediğim günler var aklımda. hani akyuvarlar mikropla savaşırdı ya. O günler. Akyuvardın anne sen. Bana da mikrobum derdin ya hani. Savaşırdık ya biz. Hep mutlu sonla biterdi ve bu savaşlar. Ağlamazdın hiç. Korkuyorum anne. ağladığını görmek korkutuyor beni. içim gerçekten sen ağlarken acıyor en çok. Büyümem mi ağlama sebebin?. Ben de istemedim inan ki büyümeyi. Hep anasının kuzusu olmaktı benim dileğim. Yapamadım. Karşı koyamadım. Yenildim. Çocukluk yıllarındaki deli cesaretimi kaybettim. Ondan mı bu gidişin. Hiç bitmeyecek aşkın bitmesi. Öpmeye doyulmayan anne kokan yanaklarını esirgeyişin. Sen esirgemezsin. Bildiğin vardır senin. Gittiysen de benim için gitmişsindir. Hiç bir gidiş bu gidiş değil. Olamaz... kanım çekiliyor, gözüm seyiriyor ve hafızam aklıma meydan okuyor. Zihinsel gelgitler yaşıyorum. Sensizliği kabullenemiyorum. Hep seni yaşıyorum. Seni seviyorum ama yine de korkuyorum. Ne olurdu gitmesen ?