kızları evlenmeye ikna etme yöntemleri

3 ay olmak uzere, yurt disinda yanliz yasiyorum. evlilikten, evlilikle ilgili her seyden fersah fersah uzak, kendi basima gelmesi ihtimalini bile pek dusunmemis ve muhtemel bir teklif sirasinda daglara taslara bakacak, uzerine bile alinmayacak kadar alakasiz bir mevzu oldugunu dusunen kendince modern, guya medeni, kendini kendi ayaklari uzerinde durabilecegine inandirmis cuhela bir zavalli idim. (oha.)

zaman geldi, anneme babama veda ettim. aldim bavulumu, taa uzaklara kadar kendim tasidim. ne isim varsa kendim hallettim. 19 yasinda. otele yerlestim, ev buldum, evi tamir ettim, dosedim... musluk bozuldu benim basima kaldi. cagiracak bir abi, bir baba, bir kimse yok. nere aranir, kime gidilir bilmem. buldum, yaptirdim. ampul bitti kendim aldim, kendim degistirdim. ev isine elimi surmemisken; cevrilmeyi bekleyen bir ev, idare edilmesi gereken bir butce geldi basima coktu. kendi kendime pisirdim, kendim yedim. hepsinin altindan kalktim ama, ezile ezile. cok zormus her sey, cok zormus sorumluluk.

su anki sevgilim turkiye'de. buradan oraya becerebilerek miyiz emin degilim, sorunlarla bogusup duruyoruz. benden yasca buyuk, benden cok olgun bir adam. her seyden once daha kucuk oldugum icin hic ciddiye almadim ama, evlilik derken gozleri parildayan bir garip adam bu. canim benim, cok ozlemisim. suphem yok ki evlenelim desem, bugun evleniriz.

yalnizlik, kendi basina her bir seyleri idare edebilecegini bilmek buyuk bir luks. hep boyle dusunmustum, hakliymisim da. ama hesaba katmadigim seyler de varmis. her konuda sonsuz guvenebilecegin bir adamin seninle birlikte olmasi, hemen yanibasinda uyumasi, sicacik sarilmasi daha buyuk bir luksmus. su an arayip hazirlan, ben yanina tasiniyorum dese, heyecandan kafayi yerim, ikinci kez dusunmem bile. evlenelim dese, bugun degil de, bi gun evleniriz.

hayat gercekten kisa. sevdiklerinin kiymetini bilmeli insan.