black filmi

üzülmediğim kimsenin kalmadığı filmdir. önce çocuk dolayısıyla anne babaya üzüldüm sonrasında çocuk büyüdükçe hayattan alamadığı tatlar için çocuğa üzüldüm sonrasında eğitmeninin uyguladığı metod sebebiyle çocuğa daha fazla üzüldüm. fakat çocuğun ilk kez eğitime tepki verdiği andaki mutluluğum hayatımda ancak çok az sayıda yaşayabileceğim cinstendi. eğitmenin ölümüyle üzüntülerin en büyüğünü yaşasam da filmin sonunda ağlarken aslında ne kadar mutlu olduğumu anladım. bu mutluluğun sebebiyse o çocuğun bir şeyler başarıyor olmasıydı. aslında bana ümitte verdi bu film hangimizin engelli olan tarafları yok ki? bu taraflarımdan medet umar hale gelmemi sağlayan ve hayata bakışımda ciddi manada açı değişikliğine yol açan bu film izlenilesidir. ama bir tek kez değil. her umutsuzluğa kapıldığın anda aç izle ve neticelerini kendin gör.