ilhan irem

güneş çiçekleri
kenarları kızarmış simsiyah bir bulut, ortaçağdan kalma kara yelkenli bir kadırga gibi güneşin önünde duruyordu.
sonra yavaş yavaş parçalandı… ve tamamen yok oldu.
akşam güneşi bütün güzellliğiyle denizin üzerine eteklerini serdi yine.
biraz önce zakkumun altında toprağı eşeleyen baştan kara kuşu, şimdi çam ağacının dallarından bana bakıyor…
sularda hâlâ gönülsüz dalgalar ürperse de, sabahtan beri esen rüzgar iyice duruldu.
ama kuzeyde bulutlandı uzaklar… yağmur geliyor gibi.
arka bahçeden kavakların, ormanın şarkısı duyuluyor…

“hayat” dediğimiz serüven, muhteşem devrialemini sessiz sedasız sürdüren bu değişimler senfonisi...
zaman kendi zamansızlığı içinde bükülüyor, değişiyor.
herşey dönüyor…
kainat, dünya, görüntüler, insanlar değişiyor.
sonsuzluktaki yansımaları dönüştükçe, tanrı değişiyor.

değişmek güzelleşmektir…
düşünsel anlamda başkalaşarak yücelmek.
yüreğini büyütmek… çok uzaklardaki bir canlının acısını, coşkusunu hissedebilecek kadar duyarlı olmak.
dokunaçlarının hassasiyetinden canın yandığında, korkmadan, kaçmadan, kalınlıklara sevgiyle meydan okuyabilmek.

geriye çöken şeytani bir gelecek kurgusunun değişim olarak taçlandırıldığı bu cehennemi çağın dışına taşarak…
işığa doğru başkalaşmanın durağanlığında büyüyen güzel yürekler…

kötüye dönüşmeyen duruşlarıyla değişime anlam veren güneş çiçekleri.

alemlerin huzurlu akışını bulandıran cücelerle daima kavgalı…
ve yeraltı ırmaklarında maviliklerin ruhuyla düşünebilen ikili sarmallar.

korku imparatorluğunun beyni sarıklı biçarelerine biat etmeyenlere…
akrep cemaatinin kulluğunu reddedenlere…

cadı ağacının köklerinden acı aşk iksiri…
şifalı baldıran içenlere her sabah.

aynı kalarak başkalaşan…
değişirken güzelliğini yitirmeyen…
eğilmeyen, diz çökmeyen…
umutla istemekten vazgeçmeyen…

asla pes etmeyenlere çalıyor müjdenin çanları…
karadelikler yeni hayatlar doğuruyor.

birlikte kainata bir imza atıyoruz…
dönüştürücü bir imza.

işık ve sevgiyle…
ilhan irem
(07.12. 201