nazlı

benimle birlikte büyüyen..

çocukken bisikletten düşüp ağlamaya başladığımda " n'olur ağlama,içimi acıtıyosun" dediğinde hiçbir şey anlayamamıştım.benim dizlerim kan içinde,dudağım patlamış,kafamda hala izini taşıdığım koca bir yarık,acımdan ölüyorum,senin nasıl için acırdı ki,canı yanan bendim.

anladım sonra..öyle bi gün geldi ki,ben bisikletten düştüğümde senin neden canın yandı anladım.ben o gün pek çok şeyi anladım.işte o gün de benim canım yandı.ağlama,dayanamıyorum diyemedim sana.hiç ağlamadın çünkü.öyleydin sen..sen mükemmeldin,benim hiçbir zaman olamadığım,olamayacağımdın.

sen elleri güzel,bembeyaz bir pamuktun.kocaman kara gözlerin,dalgalı saçların ve bembeyaz teninle benim en çok beğendiğimdin.

sen,yanına suratım asık geldiğimde, "biri bişey mi dedi" diyebilecek kadar iyi tanıyordun beni,benim hassasiyetimi..zaten senden başka da kimse bu kadar tanıyamadı beni.

hala en değerlimsin.

çok ayrısın,çok başkasın..sana derinden bağlıyım,bütün kalbimle,hiçbir şeye ve hiç kimseye olmadığım kadar.

sen benim kendi güzel,ismi güzel,elleri güzel annemsin.