sunay civan

Arkadaşım.

Cocuklugumuzda tommiks teksas değiştiğim arkadaşım. Hatta uzaktan akrabam.

Benden önce gitti askere. Elazığ' da ne zorluklarla okudu. Eğirdir'de komando oldu.

Ailesi, çoğu bulgaristan göçmeni gibi. Karincayi incitmekten korkacak kadar saf ve kendi halinde insanlar.

26 askeriyle bingöl'ün genç ilçesi, sağgözü kırsalında pusuya düşürüldü.

26 asker son mermilerini tüketinceye kadar saatlerce sürdü çatışma.

Asteğmen sunay civan, son telsiz konuşmasında merkeze, kendisi ve iki askeri hariç bütün birliğinin şehit oldugunu söyledi.

Konuşmanın ardından kendisinin de mermisi bitti.

Kasaturalarini taktılar ve pkk'lı "özgürlük mücadelesi veren kürtlerle" göğüs göğüse carpıştılar.

Şehit oldu.

Denir ki bulunduğunda tüfeği elindeydi ve kimse elinden tüfeği biraktiramadi. Tüfek ancak morgda sunay astegmenin elinden alınabildi.

O benim arkadaşımdı. Bugüne kadar buraya onunla ilgili bir şey yazmamak ise benim ayıbım.

Ben buraya daha çok onu katleden ve destekleyen ve katilliklerine kılıflar hazırlayan kahpe cocuklariyla, şerefsiz satılık hainlerle, yüzlerinden allahın nurlarini aldigi çirkin yaratıklarla ilgili yazdım.

Ama ona borcumdu bu iki satır. Umarım ödemişimdir.

Umarım bir yerlerde görüşürüz sunay. Emin ol burası ordan iyi değil.