amnesiac

Radiohead, Amnesiac
Radiohead bir zamanlar, cd calariniza takip da oteki rock/pop her neyse cdleri gibi dinlediginiz bir muzik yapan gruptu. Kid A'ye kadar. Kid A, bir miktar tantanayla piyasaya girdikten sonra anlasilmadan sondu gitti. Sonucta belki de tahmin edildigi veya beklendigi gibi Kid A en azindan bugun itibariyle yeni bir sound'a kapi acmis degil.

Radiohead test suruslerine devam ede dursun eski Radiohead melankolisini ise Travis, Coldplay gibi gruplar bir nebze dindirdi.

Amnesiac, Kid A yaratilirken Kid A cdsine uymayan parcalarin toplandigi album. Uymama sebebi ise Radiohead'in soyledigine gore, mutlu ve piyasa (ya da Kid A'den daha cabuk kabul gorecek) sarkilar olmasi.

Cd kitapcigina bu albumde de sarki sozleri yazilmamis. Bazi sarkilarda ne denildigi anlasilmasi mumkun degil. Thom Yorke'un sozleri muzigin arasinda kaybolup gidiyor.

Cogu parca Kid A'den alistigimiz kimi zaman usandirici sabit ritmik melodilerle donatilmis. Bu acidan albumun Kid A'den daha cabuk alisilabilir oldugunu soylemek mumkun degil. Fakat Amnesiac'in Kid A'den farkli bir yonu, OK Computer'u animsatan klavye agirlikli parcalari da olmasi. Meselea Pyramid Song. Baslangici ve Thom Yorke'un girisiyle acaba dingin kafa muzigi mi diyesi geliyor insanin. Ama malesef "rahat" bir parca degil, klavye vuruslari adamin kafasina gum gum ediyor, ve parcanin 2. yarisinda UFO belgesellerini andiran dewww dewww diye sesler var.

Pulk/Pull Revolving Doors ayni donen kapilarin ritmi gibi bunaltici. Daha sonra gelen You and Whose Army, biraz daha konvansiyonel, Thom Yorke bildigimiz gibi agzini yaya yaya mirildaniyor...

I might be wrong'un bir kismi bir Depeche Mode parcasi olabilirdi. Ama olamaz cunku Depeche bu sarkiyi daha pop yapardi muhtemelen.

Knives out hos bir sekilde basliyor, sanki OK Computer'dan Airbag...

Morning Bell/Amnesiac albumun en iyi -pardon en dinlenebilir- parcasi. Morning Bell kismi Kid A'den...

Dollars and Cents hafif caz, Hunting Bears huzunlu bir western filmi, Like spinning plates sivrisinek viziltisi, Life in a Glasshouse ise yine caz denemeleri, uflemeliler dikkat cekiyor, ama Thom Yorke vokali bildigimiz vokal...

Ve cd boylece biter.

Eger Radiohead bir insan olsaydi. Ilk albumleri sirin cocukluk donemi olurdu... Ok computer'la 10 yaslarinda gecimli ve eskisine gore bilgili cocugumuz 13 yasinda Kid A'yle kafasi karisik doneme ayak basar, Amnesiac'la bunalima girer, kimse ondan daha akilli degildir ama kendisi de napicagini bilemez. Hatta Radiohead odasinda iken, icerde anne babasinin "Noooolcak bu cocugun durumu" dediklerini duyar gibiyim.

Vaaah vah noooolcak bilemiyorum ama ben bu albumu tekrar tekrar dinlemek niyetinde degilim. Radiohead'in yeni muzik arayislarini saygiyla karsiliyorum ve yapsinlar da... Dedigim gibi onlarin eski ritmlerini aratmayan tonlarca kopya dolu piyasa ve kendilerini tekrar etmelerinin de entellektuel hic bir anlami yok.

Radiohead bu yeni arayislari sirasinda henuz konsept butunlugu tasiyan bir album hazirlayabilmis degil. Bekliyoruz
http://www.birikinti.com/muzik/amnesiac.htm