5 şubat 2011 beşiktaş karabükspor maçı

öncelikle renklilerin kardeşliği beni çok mutlu ediyor. tercihimi doğruluyor her defasında.
burdaki tüm takım tutan insanlar biliyor ki beşiktaşın taraftar anlamında rakibi yok-tur, olamaz. sadece desibel için , sosyal konularda duyarlılık için falan değil. niye kandırıyorsunuz birbirinizi, ne hakla eleştiriyorsunuz bizi.
kafasına göre takımını yalnız bırakan, başkanının açık açık hakemleri tehdit ettiği fenerbahçe topluluğu mu eleştirecek bizi?
takımının armasını ters asan, her fırsatta yıllarca takımına emek vermiş futbolcuları yuhlayan galatasaray topluluğu mu eleştirecek bizi?
dünkü boktu şimdi koktu durumunda bulunan, tek şampiyonluğunu geçen sene olan bursaspor topluluğu mu eleştirecek bizi?
şampiyonluk yolundaki takımını maç berabere giderken yuhlayan trabzonspor topluluğu mu eleştirecek bizi?
olmaz, olamaz. birinin diğerini eleştirebilmesi için eleştirdiği konuda ondan üstün olması gerekir. bu durumda tırnağımız olamayacağınız gibi çamur atma hakkına da sahip değilsiniz.

golümüz verilmemiş, hiç mi olmadı? hiç mi maç satıldığını görmedik biz? çok mu önemli bu saatten sonra giden 3 puan? tabiki beşiktaşımız yensin isteriz, ama fark yesek bile küsemeyiz. bir bayan olarak hayatta tutunduğum en güzel dallardan biridir beşiktaş. ismi bile gülümsetiyor. yeniliyor ama insana içinden seviyorum işte, yerini tutabilir mi başka bir şey dedirtiyor. bugün tekrar görmemle birlikte, iyi ki varsın beşiktaşım.