magnolia

1999 amerikan yapımı az kişi tarafında bilinen şaheser filmler kapsamına koyduğum film.
tom cruise, julianne moore, alfred molina, thomas jane, felicity huffman, philip seymour hoffman, john c. reilly ve william h. macy gibi zengin bir oyuncu kadrosu da mevcut.

--spoiler--
hiç birşey anlatmıyormuş gibi duran ama aslında hayatın ta-kendisini anlatan zengin kadrosuna rağmen kıyıda köşede kalmış bir film. neden mi? çünkü herkese hitap etmiyor. film algılarımızla oynuyor. karakterlerin fiziksel kesişimlerini görmekten hoşlanan izleyicilerin beğenmeyeceğini baştan söyleyeyim. zira filmde karakterlerin fiziki karşılaşmalarından ziyade ruhsal kesişmelerini, benzerliklerini hatta yansımalarını görüyoruz.

çizilen baba profilleri, çocuk profilleri, kadın profilleri neredeyse aynı... farklı yollardan aynı sonuca çıkıyoruz hep. seçilen karakterlerin bazıları biraz uç noktalarda görünselerde aslında bizlerden çok da farklı değiller bence. zira gördüğüm her kişide tanıdık birşeyler buldum. belli tramvatik olaylar yaşamış ve yaşayan karakterlerimizin birbirlerine teğet geçmeleri, bu kadar benzerlikleri olmasına rağmen ne kadar ironik değil mi? yarışmadaki çocuk kendisinin olası geleceğindeki kişiyle tanışmak istemez miydi sizce? ya da nevrotik kız ünlü mackey ile tanışsa hayatlarının en gizli yarası olan "baba" fobilerini keşfetmeleri ne kadar zamanlarını alırdı? bunun gibi görünmez bağlarla bağlı karakterleri zaman zaman kesiştiren zaman zaman da teğet geçirten bir film...

biraz film içinde film gibi... karmaşık gibi... biraz uzun gibi... ama hızlı anlatımı ve ilginç sahneleriyle dikkati sabitleyebilen bir film gibi... aynı anda birkaç şeyi farklı yollardan söylüyor gibi... mesela geçmişe, tesadüflere, pişmanlıklara bolca gönderme yapıyor gibi... yani söylediği şeyler de fazlasıyla dikkate değer gibi... bu liste böyle uzar gider.. gibi...

filmin süresinden korkup izlememezlik etmeyin, konusu ilginizi çekmiş yorumları beğenmişseniz mutlaka izleyin zira film sadece konusuyla dikkat çekmiyor. oyunculuk açısından da başarı bir profil çiziyor. performanslar fazlasıyla görülmeye değer. bi'kere karakterler görülmeye değer. hepsi uzaktan bakıldığında sıradan ama biraz derine inildiğinde ilginç tipler... soundtrackler ise başlı başına alkışı hak ediyor. özellikle filmin 2/3'lik kısmı filmin temposuna uygun fon müzikleri ile geçiyor ki bu bile izleyiciyi mest etmeye yeter bence... film bittiğinde ise karman-çorman bir kafa ile kalıyorsunuz ekran başında. yazılar kayarken siz düşünüyorsunuz. geçmişinizi...
--spoiler--
velhasıl; izleyin izlettirin efendim.