Kendime inanmadığım zamanlarda sana inanırdım. Bir yalana tutunur gibi tutundum, bir günaha sarılır gibi sarıldım. Hislerim doğru gibi gelirdi, evim sanırdım seni. Ailem...
Unuttum sanıyorum ta ki sana rastlayana kadar.
Mümkün mü ki unutmak. Üzerini örtüp yok sayıyormuşum meğer...
Bitmez mi bu çile, daha ne kadar ağlayacağım ardından göz yaşım tükenene kadar mı?
Ne zaman unutacağım seni?
Sen gittin enkazın kaldı, sen gittin içim yandı. Sen gittin içim yarım kaldı.
Canım acıyor

Bana o şeyi itiraf ettiğinde olduğum yere sığamadım. Gönlüm dar geldi şehre. Kaçıp gitmek istedim her yerden. Yok olmayı diledim.

Kendisinde ruhumun yansımasını görmesem, bir dakika durmayıp hayatımdan atmak isterim. Bu kişiyi yaklaşık 2.5 senedir tanıyorum. Tek bir sefer görüştüm. Ne ilk görüşmem de yabancıladım ne de sonraki konuşmalarımızda. Her zaman sanki ailem gibi. Ruhumu tamamlayabilecek eksik parçaya sahip.
Ama öylesine uzak ve imkansız bir şey ki.
Israr etmiyorum. Hatta hem sevgi hissedip hem de kaçtığım tek kişi olur kendisi.
Sana hayatında mutluluklar...

Bazen sana kaşıkla verilenler başkasına kepçe ile verilir ve izlemek dışında yapabileceğin bir şey olmaz. Başkasına gelince tamam bize gelince olmaz.
Üzülüyorum.
Ben bunları hak etmiyorum.
Her hikayem kırık dökük. Keşke bende diyebilseydim ben onu seviyorum o da beni seviyor. Karşılıklı şu frekansı yakalayabilseydim.
iyi de davranıyorum ama yetmiyor. Taktik istemiyorum rol yapmak istemiyorum kendim olmak ve bu şekilde kabul görmek istiyorum. Nafile.
Onun tarafından gelen Tek bir kelime beni yerle yeksan etmeye yetiyor.

Ne kadar yüzüne bakmadığım kapıdan camdan attığım kişi varsa geri geliyor. 6 sene sonra bile geri dönmek isteyen var. Tek bir kişiyi istiyorum. Onu da gözümden sakındım. Bilin bakalım ne oldu? Benden kaçıyor. Asla çekici gelmiyorum muhtemelen.

Çünkü başka sözlüklerdeki hesaplarımi arkadaşlarım biliyor. O yüzden buraya geldim ahaha. Lütfen sizinle de tanışmayalım.