Ben buranın nasıl kullanıldığını bilmiyorum sadece yazıyorum çünkü yağabiliceğim başka hiçbişey yok arkadaşım annem babam kardeşlerim normal anne bir çocuğuna sizce kaç kere sarılır öper veya seni seviyorum der ben bilmiyorum çünkü ne duydum ne de hissettim çok kötüyüm dipteyim ve kimsesizim öyle garip iğrenç bi his ki neden yeşıyorum bilmiyorum yardım aşabiliceğim kimsem yok ve ben düşüyorum boşluğu sadece ve kimse görmüyor ya da uğraşmak istemiyorlar en aptal şeylerde bile ölmek istediğimi düşünüyorum baştan aşağı fazlalığı ve artık tahammül edemiyorum kendime iğrencim iğrencim kimseye uzun zamandır sarılamadım veya omzunda ağlayamadım yıllardır sadece kendimden nefret ediyorum sorunluyum ve bundan nefret ediyorum öfkeliyim herşeye kendime pislik insanlara herkes robot gibi ve ben korkuyorum çok korkuyorum h bişey yapamıyorum yapmak istemiyorum normal bi cümle duysam dahi saldırıya geçiyorum umutsuz bakayım ve ailem benden iğreniyor belalar okuyup orospu diyorlar istemediğim bölümü okuttular ve şimdi kazanamadığı in sikik burger kinge bütün maaşımı elimden alıp yesinler diye çalışmaya başlıyorum kendime veya kimseye yararım yok kimseyle konuşamıyorum yalan söylediklerini düşünüyorum önemli biri olmak isterdim birileri biri bile olur yararlı bişey yapmak isterdim mutlu etmek olmıyo belki bütün suç bendedir öyle gören benimdir ama gerçekten birin beni sevmesine sarılmasına o kadar çok ihtiyacım var ki beşinci sınıftan beri intihar etmeyi düşünüyorum annem bana belalar okuduğunda orospu diye bağırdığında ölmek istiyorum yok olmak istiyorum haklı diyorum bi sike yaramıyorum fazlalığım bazen keşke babam yaşasaydı diyorum onun yanına kaçardım bazen yüzünü unuttuğum için kendimden nefret ediyorum mezarına gidemedim hiç 18 yaşındaki hayalim mezarına gitmekti tabi ki o da olmadı insanları görüyorum gülüyorlar geziyorlar seviliyorlar benimse intihar etmekten başka bişey düşünemiyorum herkes beni güleç mutlu biri olarak tanır başlarda gerçekten öyleydim hayatım hayat olmaktan çıkınca erkekler aşk umrumda değil günümüzdeki insanlar o kadar çıkarcı ve benciller ki gerçekten birbirlerini sevdiklerine inanmıyorum bir kişiye bile kimseye inanmıyorum çünkü biliyorum ve bile bile bu günümüz aptal aşklarına bile bile karıştım defalarca çok inandım seviyor diye veya eminim ne şimdi ne başka zaman ne sevgiye ne aşka inanmıyorum ben hak ettim kaybedecek kimsem yok arkamda kalan kimse yok dedikodularım da karışınca en fazla 2 hafta beni tanıyan duyanların ağzında dolanırım ama ben yaşamak istiyorum hayatı yaşamak görebildiğim kadarını görmek mutlu olmak istiyorum az da olsa insanları sevmek istiyorum tabii ki bazen kendimle kalmak iyi geliyordu zaman geçtikçe büyüdü büyüdü ve beni boğmaya başladı kendimi boğmaya başladım fiziksel olarak değil boğuldukça her gün ağlama krizleri büyük baş ağrıları depresyon eklendi intihar düşünceleri bir de böyle pek cesaretli özgüvenli sahibi biri değilim ama bazen gözüm kararıyor ve ben artık kendimden de korkmaya başlıyorum ya bi gün tamamen dipte olduğumun farkına varıp buna cesaret edersem...