dede... dünyaya geldiğim andan itibaren ilk söylediğim kelime. ve seni 2 gün önce kaybettik dedem. hiçbir şeyin yoktu herkesten benden bile daha sağlıklıydın dedem. neden gittin neden? anneannemi nasıl yalnız bıraktın dedem. annemi nasıl babasız bıraktın? biraz daha dursan ne olurdu sanki! seninle bir tane bile düzgün resmimiz yok biliyor musun? hep hunharca yemek yerken birbirimize sataşırken ve daha bir sürü saçmalıklar yaparken çıkmışız dedem. onlara bakınca daha da kötü oluyorum. aklımdan çıkmıyor anneannemin yakarışları. birlikte 55 yıl geçirdiğin yol arkadaşını, her şeyden çok sevdiğin ve bunu da kimseye göstermekten çekinmediğin 'hatun'unu nasıl bırakıp gittin dedem. anneannem dün bana sordu ne yapacağız telefonunu silelim dedi. hayır dedim dede hayır. belki hala ararsın umuduyla ben de silmeyeceğim dedem. beni arayıp sırf sınavdan düşük aldığım için teselli etmeye çalıştığını unutamıyorum. naptın sen dede naptın? sen bana çok şey öğrettin benim sana faydam ise telefonun nasıl kullanılacağını anlatmaktan öteye gidemedi.
hoşçakal dede hoşçakal...