Kuzenimin yazısından...
Dedecim seni çok özledim. Üç ay hastaneden çıkacağını bekledim ama öldüğünü duyunca boğazım ağrıdı keşke hemen cennete girseydim o zaman seninle olurdum. Sema ablamda seninle ilgili birşey yazdı onu okudum kendimi tutmaya çalıştım ama yok ağladım. Hâlâ seni düşünüyorum. Yanıma gelmeni istedim. Ama gelemedin kendimi tutamadım. Çok tatlıydın dünya hala seni seviyor dede bende seni çok seviyorum sana aşık gibiyim. Sema ablam senin için çoooook ağladı. Seni çok seviyorum dedecim.

20 gün olmuş sen gideli. Alışabildim mi? Hayır. Hiç tahmin etmezdim senin arkandan ağlayıp, kendimi dizpsiz bir hüznün beni kucaklıyacağını...
Zor biliyo musun dışarı çıktığım zaman bahçede, kapının önünde, sokakta sanki heryerde sen varsın. Bazen bahçeye çıktığım zaman gözlerim geçmişe dalıyo, oturduğun yerlere bakıyorum ordaymışsın gibi...
Hiç anlaşamazdık seninle, belki çok kızdım sana. Yıllarca yaklaşmadım yanına, seni sevdiğimi söylemedim, sarılmadım.
Hastalığının adıydı "ALZAYMIR" zamanla ne torunlarını hatırladın ne de çocuklarını, tek hatırladığın geçmişte yaşadıklarındı. Sürekli annen ve babanı sorardın herkese, çok değil bundan dokuz ay önce sormuştun "senin annen ve baban öleli çok oldu" demişti biri o an sanki yeni ölmüşler gibi içli içli hüngür hüngür ağlamıştın. O an koşup sana sarılmak istedim ama yapamadım be dedem! Yapamadım uzaktan içimin yandığıyla kaldım.
Bana şaka gibi geliyo ölümün, tam üç ay boyunca hastanede kaldın ve orada kaldığın süre boyunca kalabildiğim kadar kaldım yanında.
Biri seni sorunca hani "dedem vefat etti" diyorum ya kalbim sıkışıyo, daha ben alışamamışım öldüğüne soranlar nasıl alışsın. Ben bu acıya nasıl alışıcam diyorum çoğu zaman yirmi gün oldu ama bana yirmi yıla bedel oldu sanki.
Küçükken sırtında taşırdın beni, evin etrafında el arabasıyla gezdirirdin. Elimden tutup bakkala götürürdün küçük bir kız çocuğuyken.
Ben çok sanslıydım aslında kendimi bildim bileli hep yanımdaydın. Yirmi yıl boyunca yanımdaydın ama en çok ben, kardeşlerim, annem ve babam ölümünle çok sarsıldık. Babam belli etmiyo ama eminim içten içe çok üzülüyo. Ben çok sanslıydım ama değerini bilemedim dedim ya sevgimi gösteremedim. Sen hastanedeyken içimdeki pişmanlıkla çok savaştım sanki içime doğmuştu, son zamanların olduğunu hissetmiştim. On bir yıl boyunca gösteremediğim sevgimi o üç aya sığdırmaya çalıştım. Değil yirmi gün yirmi yıl geçsin yine de alışamam yokluğuna, ne üzülmüyorum diyebilirim ne de ağlamıyorum arkandan, dolduğum zamam taşıyorum dedem. Ben seni affettim sende beni affet. Benim hakkım sana sonuna kadar helal olsun. Sende bana hakkını helal et. Mekanın cennet olsun dedem. Kabrin cennet bahçelerinden olsun... SENi ÇOK SEViYORUM...