Çoğu ailede olduğu gibi benimde şerefsiz bir babam var. Babam belediye de işe girmişti. Orada da kendi gibi arkadaşlar edindi. O gazinodan o gazinoya gitti. Bir yılda elli bin TL borç yaptı. Dedem Babaannem amcam hepsi ellerinden geldikleri kadar borcunu kapatmaya çalıştı. Tabi bunlar yetmedi kredi çektirdi. Ve başka bir kredi daha. Sonra o bankaların altından kalkamadık ve esnafa bir dünya borç yaptı. Ailede huzur bırakmadı. Ne çocuklarına babalık ne de karısına adam gibi eşlik yaptı. Orospulara gitti. Onlara geçirdi içirdi. Sonra bir gün gece yarısı geldi evi birbirine kattı. Yeni aldığımız LCD televizyonu parçaladı. Annenin boğazıma bıçak dayadı. Kolundan tuttu attı. O gece küçük kardeşlerim ve ben hıçkıra hıçkıra nefessiz kala kala ağladık. Bütün mahalleye rezil olduk. Tövbe haşa allaha peygambere dine kitaba sövdü. Bunca yıl annem bizim için o serefsize katlandı. Hala da katlanıyor. Bu kavgalar bir değil iki değil. Daha sonrasında bu gidip borç yapması eve gece yarılarında ya da hiç gelmemeleri başladı. Tabi bunların hepsi psikolojimizi alt üst etti. Okulda derslerim aksadı. Her gece ağlayarak uyuya kalmlarım arttı. Daha sonra bize yeminler etti bir daha gitmeyecegim azima içki surmeyecegim diye ve bu sadece 2 gün sürdü. Öyle şerefsiz birisiki annem bosanamıyor bile. Neden çünkü öyle bir şeye kalkışsa bizi vurur. O kadar hkbaz düşünceli birisiki. insan demeye utanıyorum. Kendi babamdan utanıyorum. Baba demekten utanıyorum. Bunlar ya da dikkati mi din sadece ufak bir kısmı ve hala bize çektiriyor.