mutluluğun bedeli

canını sıkan bir şeyler olmuştur. bir gece oturur içersin baya bir içersin kafa olursun acıların diner, rahatlarsın daha sonra miden bulanır kusarsın hatta hasta bile olursun yine canın yanar o mutluluğun bedelini ödersin.

aradığın insanı bulursun yepyeni heyecanlar yaşarsın, mutlusundur, o kadar güzeldir ki her şey dünya senindir sanarsın. aradan zaman geçer canın yanar ilişki bitmek üzeredir her şey yolunda olsa da nereden geldiği nedeni bilinmeyen anlamsız abuk subuk şeyler çıkmaya başlar. nedeni yok. istersen en iyisi en mükemmeli sen ol sorun senle alakalı değil bu kanun, bu olacak. canın yanmaya başlar.. isyan edersin.

ulan ödemek zorunda mıyız bunun bedelini? mutlu olmak kötü bir şey mi ey tanrı! çok mu görüyorsun insanoğluna bu güzel duyguyu? zorunda mıyız? bu çekilmiş filmi oynamak zorunda mıyız?

bir yandan da bir daha asla öyle mutlu olamayacağınızı düşünmektir.

Aşk bir mutluluksa bedeli 50tl ! Geçen gün arkadaşlarla dolaşırken büyük bir villanın önünde yazı okuduk, 'GERÇEK AŞK BiZDE SADECE 50TL' diye.. Bunu mutluluk sayanlar için bedeli 50tl dir, iki haftada birikir...

genellikle çok ağırdır. * *

yaşamak. öncesiyle sonrasıyla...

mutlu olmaya karşılık ödenecek herşey. yorucu ve yıkıcı üstelik. bedeli kendimiz seçemeyiz, genelde kurada beklenmedik birşey çıkar ve ödemek zor gelir.

mutluluğu yaşayabileceğin yılların kısalması.

bazen ağlamaktır... çok keyifli yaşadığınız an' lar bakarsınız aniden siliniverir....

bir aylık yok bir haftalık hatta bir günlük yok yok bir saatlik olmadı bir dakikalık bile olsa ödemeye razı olduğum şeydir.

devamında gelecek olan mutsuzluktur.

mutluluktan deliye döndüğüm anlar korkar oldum artık..
o acımasız bedelini ödemekten yoruldum..
herşeyin bir bedeli vardı hayatta..
mutluluğun da bedeli verdiği sevinci gözyaşlarıyla geri almaktı..
her mutluluk sonrasında, üzücü olay yaşayışım meraklandırmıştı beni..
ta ki bunun da hayatın bir kanunu olduğunu anlayana dek..
ürkütücü ve yalındı.. tıpkı amazon ormanlarının bağrında yaşayan ağaçlar gibi..
önce güneşi görüp ardından yağmurlara teslim ediyorduk çaresiz bedenimizi..
ne zaman sevinsem şimdilerde, durup düşünüyorum..
sonra içim ürperiyor yine,
aniden annesinin elini bırakıp bilmediği bir sokakta kaybolan minik bir çocuk gibi..