bugün

Çocukluğumun filmi. Jet Li nin kattan kata pencerelere tutunarak inmesini nasıl unuturum.
bi ara her otobüs yolculuğunda bu filmi koyuyorlardı.. kusmamak için zor tutuyordum kendimi amk.. sadece bir kez izlenirse güzeldir, daha fazlası işkence..
(bkz: Cradle 2 the Grave)
aklıma filmden çok "beşikten mezara kadar beşiktaş" aforizmasını getiren başlık. rengimi de belli etmiş oldum böylece sözlük.