auld lang syne

iskoçlara özgü bir ağıttır. (wikipedia'ya göre old long ago, times gone by veya days gone by şeklinde çevrilebilir http://en.wikipedia.org/wiki/auld_lang_syne ). tanıdık melodisi cep telefonlarına o denli yerleşmiştir ki tarantino parçayı kill bill volume 1'de avukat (mıydı?) julie dreyfus'un telefonunda çaldırmıştır. en bilinen beş sesli (pentatonik) eserlerden biridir. yılbaşı partilerinde, albümlerinde vs çalınır, söylenir.

parçaya hayat verenler arasında,

andre rieu (yorum oldukça epiktir, orkestra ve kemanlar şahanedir. son bölümde insan sesleri ve orkestra yükselir ve gaydalar girer. vokaller harici kanımca en iyi versiyondur), andy stewart (hareketli ve korolu bir yorumdur), barbershop quartets (a cappella), barbra streisand (yıl sonu), beach boys (a cappella), gary hoey (gitar solo), glenn miller (elbette enstrumental jazz), guy lombardo & his royal canadians (yine jazz), helmut lotti (adamım. sesine bayılırım, pop klasikleri hariç kotaramadığı eser yok), john mcdermott (milli marş ayarında), mannheim steamroller (noel albümü, enstrumental), mantovani orchestra (korolu), real mckenzies (gaydalı punk yorum), slade (rock yorum), spotnicks (enstrumental, surf yorum), steve mcdonald (iyi bir diğer yorum) vardır.
hepsinin ötesinde prince 31 aralık 1987 tarihli yıl sonu partisinde deli bir vokal ve solo atmış, son 4 dakikada bu parçadan purple rain'e mükemmel bir geçiş yapmıştır. parçanın tümü 14 dk. 10 s.'dir.

sinemada kullanıldığı filmler ve fazlası için http://sinister.azbuz.com...objectID=5000000002797286

(bkz: hotaru no hikari)