stennlord

ortaokul 2'de yani 7. sınıfta yolumuzun kesiştiği yazardır. tabi picnick ile de. o zamanlar sıkı bir dostluğun kardeşliğin temellerini attık beraberce. her anımız beraberce geçer, yediğimiz içtiğimiz ayrı olmazdı. hep beraber güler, hep beraber hüzünlenir, hep beraber ağlardık. zaman oldu bizden uzaklara taşınmasına rağmen hiç kopmadık birbirimizden. çünkü deli gibi severdik birbirimizi, canımızı verirdik gözümüzü kırpmadan. yeminler ederdik biz ayrılmayacağız diye, ne olursan olsun hep beraber olacağız diye. öz kardeşler bu kadar bağlı olmazdı birbirlerine bizim gözümüzde. birimiz eksik olsak iç geçirirdik keşke o da olsaydı şimdi diye. ama hayat... öyle şeyler yapıyor yaptırıyor ki hiç ayrılmayacağız diyen kardeşleri bile ayırıyor. tabi bunu sadece hayata bağlamak olmaz. insanın elini vicdanına koyup düşünmesi gerekir öyle değil mi? uzaklara gittiğinde bir ihtiyacı olup olmadığını öğrenmek için arayan kardeşlerinin telefonlarına cevap vermeyen, bi arayıp hal hatır sormayı çok gören insanların düşünmesi gerekir. neyse eski dostum içimde daha çok şey var ama bu kadarı yeter herhalde. yolun açık olsun eski dostum... sevgilerle waahip...