rock

ben küçükken özendiğim abilerin, ablaların dinlediği müzikti. bu abiler ve ablalar hep siyah giyerlerdi ve ellerinde enstrüman ya da kitap olurdu genelde. uzaktan bakıp ne kültürlü insanlar derdim ve onlar gibi olmak isterdim. sonra büyüdükçe rock beni de sardı, dinlemeye başladım. sonra limit nickli yazar girdi hayatıma. zaten müzikten daha fazlası olduğuna, bir felsefe, bir yaşam tarzı olduğuna inandığım rockın tam olarak ne olduğunu anlamamı sağladı.
büyüdüm ve o özendiğim abilerim gibi olmuştum ama bir şeyler farklıydı. o abilerin, ablaların takıldığı mekanlara takıldım ben de; ama dedim ya bir şeyler farklıydı. o siyah giyen insanlara zamanında satanist damgası vuranlar, o ablalarla konuşacak cesaretleri olmadığından onlara uzaktan laf atanlar da artık o mekanlara takılmaya başlamışlardı. sanki hepimizden daha rockcı görünüyorlardı ama her hallerinden belliydi boş oldukları. ellerinde kitaplar yoktu. genelde kitabın yerine bira oluyordu. benim o özendiğim abilerin, ablaların ellerinde de zaman zaman bira vardı; ama bira farklı duruyordu onlarda sanki. belliydi çünkü alkolü, sigarayı ya da enstrüman çalmayı bir ifade biçimi olarak görmüyorlardı. onlar tüm bunları seviyorlardı ve sevdikleri için yapıyorlardı. onların karşı cinsi etkilemek gibi bir amacı yoktu. zaten sayıları o kadar azdı ki karşı cinsi bırakın etkilemeyi ürkütüyorlardı sanırım. herkes onlardan uzak durmak istiyordu. mık güzeldi onlarla, eski adliye arkası güzeldi. onların hataları yok muydu elbetteki olmuştur. ama bir zararları varsa da bu zarar ancak kendilerineydi. bildikleri gibi yaşıyorlar kimseyi takmıyorlardı. bir de şimdi onların yerini alanlara bakıyorum ya da daha doğru bir ifadeyle bizim yerimizi alacaklara. kendileri hariç herkes için yaşıyorlar. yaptıkları her harekette, giydikleri her şeyde, dinledikleri her şarkıda başkalarının isteklerine itaat ediyorlar sanki. belki de yanılıyorumdur, belki de abartıyorumdur ama şundan eminim günümüzde rock diye tanımlananlar ve yapılanlar benim bildiğim, sevdiğim şeyler değil ve o abilerin ya da ablaların sevdiği, inandığı, yaşadığı şey de değil.