supernatural

ve 15. sezon 20. bölümü ile ekranlara veda etmiş olan dizidir. ilk izlemeye başladığımda 23 yaşındaydım, şimdi ise 35 yaşımdayım. senelerce izledim. ömrümün sonuna kadar izlemeye razıydım üstelik. şimdi bitince çok sevdiğim birinden ayrılmışım gibi hissettim. koskoca 15 yıl. ilk bölümlere dönüp baktığımda, ilk sezondan itibaren hem karakterler hem de biz büyüyüp, yaşlandık. yeri geldi üzüldüğüm anlar oldu, yeri geldi aklıma dahi gelemeyecek şeyler oldu, şaşırttı, yeri geldi “yohh ebesinin amı” dedirtti. ama her anı ayrı zevkliydi. böyle diziler çok büyük boşluklar dolduruyor, her zaman bir umut vardır düşüncesini benimsetiyor insana. ama bittikleri zaman geride daha büyük boşluklar bırakıyor. hele hele son bölüm. o metal dean’in sırtına değil, adeta benim sırtıma girmiş gibi acıttı. son zamanlarda ağlatmadığı kadar ağlattı. hoşçakal dean, hoşçakal castiel, hoşçakal crowley, hoşçakal supernatural.
hoşçakal...