babanın ölmesi

Babamı kaybedeli 3 ay oldu. Babasızlığı yada babanın ölümünü size ancak şu şekilde tarif edebilirim. ilk anda bir şey hissedemedim ama saatler ilerledikçe sanki üstümde koruyucu bir kalkanın üstümden kalktığını ve sanki hayatıma bundan sonra güçsüz aciz bir şekilde devam edeceğimi hissettim. Bu zamana kadar yaşadığım acılar üzüntüler ne bilim aşk acısı ölüm sakatlık aklınıza ne geliyorsa babanın ölümü hariç. Bütün acıların üstüne geldi oturdu ve dedi ki en büyük acı benim sizde kim oluyorsunuz. Babayı kaybetmek böyle bir şey işte. ilk gecemizde onun çamaşırlarının olduğu çekmecenin önünde 1 saat ağladım. Sonraki günler hep ağladım. Sonra kendim için ağlamayı bırakıp annem üzülüyor diye ağladım kardeşlerim üzülüyor diye ağladım yeğenim üzülüyor diye ağladım. Sofrada onun eksikliği evdeki boşluk inanılmaz. Önceden gece eve gittiğimde ses duyup rahatsız olmasın diye kapıyı yavaşça kapatırdım. Şimdi alışkanlık ya sanki babam evdeymiş gibi eve gittiğimde sessizce odaya geçmeye çalışıyorum sonradan tabi aklıma yine aynı şey geliyo aynı sancı aynı göğüs ağrısı.. Velhasıl babasızlık çok zor heleki 33 sene hiç yanından ayrılmadıysanız yaptığınız herşeyi istişare ettiğiniz arkadaş gibi bir babanız varsa daha zor.