the mummy

hayatımda pasif bir kişilik olamama neden olan film. aslında filmin pek bi numarası yok. hatta film beni hiç etkilemedi. ben bu filme bir arkaşımla gitmiştim. etrafımız kız insanlarla dolu. hiç kimseyi tanımıyoruz ama hepsini kesiyoruz film başlamadan. ufakta olsa karizmatik bakışlar sayesinde bir umut doğmuş yeni ergen bünyelerimize. ama kader ağlarını çoktan örmüş. filmedeki her patlamada biz ikimiz korkudan altımıza yaparken, kız insanlar bizi birbirlerine göstermek suretiyle kıkır kıkır kıkırdıyor, fingir fingir fingirdiyorlardı. yarısında çıksak mı çıkmasak mı diye çok düşündük. film arasını tuvalette bunu düşünerek geçirdik. lakin korkmadan ikinci bölümü seyredip biz onlara gülersek bu işten kurtuluruz diye bir plan yaptık, tabiki ikinci yarıda daha da çok korktuk. altımıza mıçtık, rezil olduk. ergenliğimizin hayrını göremedik. intihar etmeyi düşündük ama ölümden korktuğumuz için onu da yapamadık.bugün nerede bir mumya görsem görmemezlikten gelip yoluma devam ederim.