uzak

film değil, adeta insanların hayatlarını onlardan habersiz çeken bir gösteri.
tüm sahnelerdeki doğallığa hayran kaldım.
oyunculuklar başta çok yadırganıyor, çünkü alışılmışın çok dışında. biz hollywood ve türk dizileri ile, gece saat 11-12 olsa bile takım elbise ile, tahtta oturur gibi oturup, düzgün biçimde telefonla konuşan tiplere alıştık. bu filmin ise her noktasından doğallık akıyor. adamın evinde oturuşu, ayağını sağa sola uzatması, telefonla konuşurken, karşı taraf araya girdiği için sık sık cümlelerini tamamlayaması.
filmin başında, iç güç, kriz muhabbetinin döndüğü masadaki tavırlar ve laflar, kesinlikle ezberlenmiş olamaz. yoldan iki adamı çevirip, konuşun ekonomik durum hakkında desen böyle bir diyalog çıkar. gene çok önemli olan, doğallık ve gerçekçilik.
ayrıca mahmut'un porno izlerken, akrabasının odaya dalması, mahmut kanalları değiştirirken akrabanın televizyona dalıp bir türlü odadan çıkmayıp ambiyansın içine etmesi, bu nedir ya? bu kadar gerçek, bu kadar hayatın içinden, bu kadar başarılı, nasıl yansıtılmış filme?