babaanne

Dun aksamdan beri bana cok baska duygular yasatan kadin. Tamamen kisisel bir entry olacak ve gun gelir de unutursam diye hatirlatma amaci tasimaktadir.

Birden balkonda otururken su maniyi soylemeye basladi:

Kus kadar olamadim
Bir dala konamadim
Kuslar bile yuva buldu
Ben bir yuva kuramadim

Icim aciyor. Gozlerimizin onunde eridigini goruyoruz. Kimsenin yardimina ihtiyac duymayan bu kadin artik duvarlara tutunarak yuruyor. Bu haline de cok sukur ama grip bile olmasina aliskin olunmayan bir insanin bu hale gelmesi mahvediyor. Yillar yillar once bana bakan bu kadina, simdi ben bakiyorum. Otururken caninin yandigini gormek, kahvaltiyi bile iki seferde, uzanip dinlenerek yiyisi, balkonda 15 dk oturup nefes nefese yatagina donusu... ah keske elimden daha fazlasi gelse, sarip sarmalasam, korusam ama yapamiyorum. Gunden gune ufaliyor, bir avuc kaldi.

Hala annesini ozluyor. Annesini kaybedeli 75 yil olmus ama annesini anlatirken agliyor. Kocasinin, cocugunun, abisinin, babasinin, kardesinin, torununun herkesin olumunu yasamis ama annesine agliyor sadece. En kotu gunlerinde hala annesi geliyor aklina. Doyamamis...

Bos durmaktan nefret ederdi, simdi bos durmaya mecbur ve psikolojik olarak bitiriyor bu durum onu. En kotu kitap okurdu, artik kitap da okuyamiyor gucu olmadigi icin...

Birinin olumune kendini alistirmaktan daha kotu bir duygu yok sanirim su dunyada. Evet yasayacagini yasamis, kotu gunlerin ardindan guzel gunleri olmus, 5 torununun hepsine bakmis, hepsini buyutmus, torunlarinin aci gununu de guzel gununu de gormus, arkasinda birakacagi bir sey kalmamis ama 'beni goturun mezara koyun gelin' dedigi an insanin bogazinda bir dugum olusuyor, icini dagliyor. Birini kaybetme ihtimali ortaya cikinca gercekten kiymeti anlasiliyor iste. Ben hep cok sevdim babannemi, hep canimdi ama bu kadar sevdigimi bilmezdim. Sarilip hic birakmayasim var ama cani aciyor dokununca diye ancak ellerini sevebiliyorum... allah kalan omrunu acisiz, huzurlu gecirtsin...

Unutmamak icin not: kanser olma ihtinali varmis, 88 yasinda, iyice ufaldi. 3 gun onceki haliyle 3 gun sonraki hali kesinlikle bir degil. Gucu tukenmek uzere, yuzunun rengi solmus. En cok yataga dusup kalkamamasindan korkuyor, korkuyoruz... allah acisiz bir hayat ve olum versin...

11 ekim 2015 tarihinde yanimda, elleri ellerimde kaydi gitti. Inanmadim, inanmak istemedik gittigine, nefes almadigina. Seslendim, optum, ellerini sevdim ama cevap vermedi yine de oksijen cihazini kapatmaya elimiz gitmedi. Ah benim pamugum, ah benim canim! Bu gece ilk gecesi o topragin altinda, yalniz, caresiz... insallah bu geceyi guzel bir sekilde atlatir, insallah zorluk cekmez sualinde benim canim...