vazgeçtim

insanların,kendilerine verilen rolleri oynadığı düsüncesini yıkmak icin canhıraş bir çabanın bile yetmediğini görmek ve bu olanı değistirmeye çalışmanın ne kadar saçma oldugunu,yüzüne carpan tokatla anlamak onu çoktan vazgeçirmisti..
sürüp gidiyordu hayat,sınavlarla,ihtiraslarla,klasik olanın dışında belki ama inadına istikrarlı..
başarı şekillenmisti artık kafasında iyiden iyiye,sığ hedeflerde yüzmesi daha kolay degilmiydi,ki o hedefler bazıları icin devasa gözükse de,başı belli sonu belli..
zorlamanın anlamı yoktu iste,kategorize edilmis hayatlar icinde,verilmis rolü en iyi sekilde oynayarak,golü aslında kendin atmıssın gibi böbürlenerek yasamaktan varmıydı daha ötesi..
belki de tek sorun buydu,bunun cevabını istiyordu,cünkü gercekten farklı olmak istiyordu,su yerkürede..
ve denedi..
ama toparlayamayacak kadar sarsıldı,50 ilk öpücük de lucynın yasadıgı kazadaki darbeyi almadı kafasına,ama sonunda hafıza kaybı olduktan sonra,ne farkederdi ki nasıl yasandıgı o kazanın..
ama niye bu acıyı hissediyodu ki ta en derinlerinde,ilk deneyim degilmiydi ki bu,sonu olacak degildi ya..
ama anlatamadı iste kendine,o kadar güclü degildi dısarıdan gözüktügü gibi,ve kacıyor iste tepkilerine kapayarak kulaklarını,verdi kararını..
ŞiMDi YOK OLMA ZAMANI..