cafcaf

dinci-amerikancı örgütlenmenin eksik kaldığı bir nokta mizah dergileri idi.

mizah dergileri halkçı idi, medyanın goygoylaması dışında şeyleri gösterir, tebessüm ettirerek acı gerçekleri afişe ederdi. kendince kitlesi olurdu. bağımsız kalabilmek adına bir kalemdi. farklı yönelimlerden insanların ortak buluşma mekanı idi. kimi olayı merkezinden yakalar ve gösterir kimi ıskalardı ama hepsi samimi idi..

şimdi bu sistemi yıkmak için, hükümeti arkasına alıp, bir dergi çıkardılar. eleştirileri bakıp ulan mesele bu mu nasıl bu kadar götün ile algılarsın bu meseleyi diyorsun, sonraki sayfaları çevirince dergi sayfaları içindeki dolar ve yalamaktan kaynaklı tükürük kokusunu fark ediyorsun.

usulca dergiyi kenara koyup, ya yaradana sığınıyorun yada bir mağlubiyet hüznü çöküyor içine. insandan, insanın çıkarcılığından tiksiniyorsun.