defalarca yıpranmaktan incelmiş bir tül gibi; ayrılıp da ilmek ilmek yığılıveriyor insanın önüne...

Allah'ın rızası; kimbilir ne türlü çıktı karşıma, tanıyabildim mi onu?

mutmain bir kalp.

en çok bilen insanlar; bilmek bütün acıların anasıdır de. (bkz: şükrü erbaş)

içi çikolatalı badem şekeri; markasını bilmiyorum.

belki vedaları sevmiyordur;belki hiçbir söz söylemeden gitmek o anı sahici kılmaya tanık olan sözcükleri ortadan kaldıracaktır, esas cümlesini bitirmemiştir belki de kendi içinde...

'yapamadıkları pişmanlıklarıdır asıl insanın' cümlesinden sonra gelen bir harekettir. nafile olduğunu bilirsin; lakin her umut ve de her ihtimal başlangıcını mutluluğa yüzü dönük bir mutsuzluktan almaz mı? işte tam da bu yüzden ihtimallerin gerçekleşmesini istersin neden olmasın o içinden gelen...

ikizler burcu erkeği olup da umarsızlıkla suçlanmayanı var mıdır? yegane sevdicekleri iletişim araçları ve bilimum medya-basın haraketleridir. bu erkekler daima parmak uçlarında yürüyerek yaşamayı severler. hissettikleri yaptıkları hep o anlık,iz bırakmayan türdendir. . dolayısıyla size bazen yalan atıyorlarmış gibi de gelebilir. o an için sizi çokcana mutlu edebildiği halde ikizler erkeğinin kalbine şöyle bir dokunup geçmiştir olanlar; haliyle üzülürsünüz çünkü siz eğer ki derinlere dalmayı seven bir balıksanız,ikizleri derinlerde değil yüzeye en yakın bir yerde arayın derim çünkü o asla durumları içselleştiremez.bunun yanında yengeç etkili bir ikizlerde durumlar değişecektir.karşımıza daha kırılgan daha duyarlı ve de daha edebi bir karakterin çıkabileceğini söyleyebiliriz.

hey gün;yine akşama misafir oldun ama keyfim yok benim...

ümitvar olabilmek.

şimdi öylesine kolay ki 'keşke hiç görmeseydim seni' demesi;içimden tekrarlıyorum defalarca ama haykıramıyorum içimi yakıyor pişmanlığın...oysa senden istediğim çok şey değildi sadece konuşmak; ama insan kalbini açınca birine savunmasız kalıyor,üşüyor sarılıveriyor sonra da tanıdık yalnızlığına...sıkıcı ve tekdüze ki bir bomba patlasın bir şimşek çaksın ama illa bir şey olsun istiyor insan ve hep senin yüzünden,boşu boşuna umut etmek bu.

red: çok içine kapanıktı. ne yürüyüşü ne de konuşması burdakilere benziyordu. onda sanki,hiç tasası olmayan parkta yürüyüşe çıkmış birinin havası vardı... üzerinde sanki onu bu pis yerden koruyan görünmez bir kalkanı vardı. evet sanırım bunu söylememin bir sakıncası yoktur; andy'i baştan sevmiştim...

-red: çocuklar sık sık ondan bahsediyorlardı, bana sorarsanız andy bunu fazlasıyla haketmişti. evet ama bazen hüzünlendiğim de oluyordu; andy'nin gitmesini düşündüğümde yani... ama kendimi 'bazı kuşların serbest kalması gerekir' diye avutuyordum, andy de onlardan biriydi. o kuş, uçup gittiği zaman onun adına sevinirsiniz tabi ama bir süre sonra onun gerçekten gittiğini anlayınca içinizde tuhaf bir burukluk ve boşluk olur...galiba dostumu çok özlüyordum...

tutunmak;inandığın herhangi bir şeye...

bir insanın sesi bu kadar mı güzel olur;en sevdiğim seslerden biri.
(bkz: yok canımın içi)

başı ve sonu aynı (harfle) başlıyor ve bitiyor ama 'ayrılık' daha uzun ...

hep kalmak;el sallamak, dert dinlemek,kendi hayatında figüran olmak...bir türlü gidememek. sevsen de kalmak sevmesen de ve bütün bunların bir getirisi belki vazgeçememek...

karamsar bir ifadeyle 'ölüm'ü betimler bu şarkı önsözü.en yalnız son ölüm çünkü.

mutmain bir kalp'te saklıdır.
(bkz: rad suresi 28 ayet)

böyle bir korkuya yer yok hiçbir zaman gerçekten inanan gönüllerde...korkmamak için sığınmaz mıyız inanıp da sevdiklerimize? yüce allah şah damarımızdan yakın bizlere ve biz de yerden bitmedik nihayetinde...bizi bir yaradan var inanmayanlar bile ateist olanlar bile,doğduklarında biliyorlardı bunu...unutturan her ne ise hatırlamaları temennisi ile;çünkü allah'ın rahmeti boldur lakin adildir de son dakika da inanmak ne kadarını kurtarır bilinmez; ektiklerinin biçtiklerini.