lamiel

stendhal'ın eksik romanı. zangoç ailenin evlatlık aldığı lamiel isimli küçüğün(düşes böyle çağırıyor) -halk şeytanın dölü diyor- taşradan saraya ve oradan haydutlara giden hayatını konu alıyor. meb basımı vahdi hatay çevirisinde, önsöz sonrası bir kaç karakteri stendhal belirtiyor.

sfinks: son derece çirkin bir kanbur. insanların acı çekmesinden keyif alan zeki bir adam
fedor: düşes'in yakışıklı oğlu. lamiel'e göre zayıf bir adam.

diğerlerini hatırlamıyorum.

Stendhal kırmızı ve siyah romanındaki gibi yine roman kahramanları aracılığıyla bir çok konuyu eleştirmiş. O dönem Fransa’sının batıl inançlarını, saçma yasaklarını v.b ince bir alayla yerin dibine batırmış adeta. Kızıl ile Kara’da erkek Kahramanla yaptığını bu kez kadın bir kahramanla, Lamiel ile gerçekleştirmiş.
Az önce ufak bir araştırma sonucunda öğrendim ne yazık ki kitabı bitiremeden hayatına veda etmiştir. Çok daha iyi bir yapıt olacaktı halbuki.

Doktor Sansfin adlı karakter kalp krizinden 25 yaşında ölen bir delikanlı için : “işte içi boşalmış güzel bir vücut; neden benim ruhum onun içine giremiyor.” gibi müthiş bir cümle sarf etmiş. Bu arada Doktor doğuştan kambur ve herkes onunla dalga geçiyor.