her şeye dair

düşünüp uzun uzuuunn.. bazen olurya teomanın şarkısındaki gibi cizgilere basmayan insanlar hayal ederiz. zıplarız hoplarız bazı bazı.. bir müziğin en etkileyici solosunda, aynı duyguları düşünen coğunluğa, hatta azınlığa.. neler feda etmedik? içtiğimiz biranın aynısını tüketen binlercesine aynı duygulari paylaşmayı hayal ettik mi? yoksa eksik mi kaldi?

yaşayan birşey var burda hala. bir bütünün parcalari olmuşuz.. biz artık yaşamayan insanlar istanbula ait olduk...

gecenin bir köründe samatyada rakı balığı seven onca insanoğluna bir ağit misali; uzak yakın ve alışkın... bir müzik, bir kalmak tadında.. neler feda etmedik istanbulum senin tarihibdeki onlarca sayılara saygi duyarak?

yazıyorum ama kendimi ifade edemiyorum be istanbulum. uzaklardan yazdım senin şiirini.. yazılmış olanlari dinlemeyi bırakıp yakından, tam yanından dinlemeyi sectim. oturdum bakırkoyden kadikoye, o yakadan şu yakaya... gösterebileceğim iki notada gelip giden müzisyenler gibi; söyledim, söylettim, söyledim..

hani bir suç işlersin ya polis cağırırlar..

desifre olmuş, cıplak hissettim kendimi bu gece ; tüm benliğimi, vücudumu , izlediğim tüm herşeyii...

oysa bana ait değillermiydi?

sen bilirmisin???

sanmiyorum.. karmaşiğim, karmaşiksin, karmaşik..